Sitodruk jest techniką druku sitowego mającą wynalezioną poprzez Japończyków. Pierwowzory sitodruku opracowana w XIX wieku, jeżeli jako szablonu używano zrobionego z papieru wzoru i siatki stworzonej z mieszaniny ludzkich i zwierzęcych włosów. Dziś struktura drukowa składa się z aluminiowej ramy, na którą naciąga się nylonową, metalową też poliestrową siatkę z motywem graficznym. Przez taką matrycę przetłacza się farbę. Szablon robi się metodą światłoczułą (siatka pokrywana jest emulsją, którą po wyschnięciu naświetla się w kopiogramie), więc nie przepuszcza ona farby. W siatce część oczek nie jest zakryta i to poprzez nie przepływa emulsja, odbijając się na materiale. W jednym centymetrze siatki drukarskiej znajduje się najczęściej 100-150 włókien, a oczko ma średnicę 34-40 mikrometrów. Sitodruk perfekcyjnie jest odpowiedni do wyrobu drobiazgów reklamowych, ponieważ umożliwia wykonać nadruk na licznych tworzywach, np. papierze, folii, tekturze, metalu, syntetyku. Zadrukowywana powierzchnia może posiadać nieregularne formy (np. butelka szklana, odzież, opakowania plastikowe, pisaki reklamowe) oraz pokaźne wymiary (technika ta jest wykorzystywana nadto w druku wielkoformatowych banerów reklamowych zawieszanych w ruchliwych, poprawnie widocznym miejscach). Dzisiaj czynności branży reklamowej bardzo trudno byłoby zwizualizować sobie bez takiej technologie drukarskiej. To z jej pomocą osiągalna jest produkcja artykułów biurowych, plakatów, upominków w korporacyjnych kolorach oraz nanoszenie na nich treści marketingowych: logotypówhasełsloganówrysunków i innych motywów